ملکه صبا۷

برای بیان برخی احساس های انسانی، از آنجایی که واضعان حرفها و کلمه ها و جمله ها، خود آن را تجربه نکرده اند، کلمه ای وضع نشده است. و من مانده ام این حس را با کدامین حرف و کلمه و جمله بیان کنم که به تمام، بیانش کرده باشم.
نتوانستم.
کلمه ها گویا و قادر به انتقال احساس نیست. اگر بگویم فقط گره ای دیگر به گره های آن افزوده خواهد شد.

دل تو شاید از باغچه عادت گل می چیند. دل من اما، چون بال نسیم، دوست دارد نفسی، با گل رنگارنگی دم بزند. رشد نیلوفر را گوش کند، دست پروانه رنگین را، در دست با صداقت بفشارد، تا به ادراک پرستو برسد. دل من چشم نمی خواهد. دستهایی دارد، به زلالی گل یاس و به مواجی دریای حقیقت پرنوردلم از آینه ها سرشار است. دل من شاید، بوی ادراک زمستانی را می فهمد، حس تنهای سپیداری را می داند، دلم از آینه سرشارتر است.